ΣΑΚΑΚΙ ΑΠΟ ΒΕΛΟΥΔΟ: ΕΝΑΣ ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ!

Eχω στην ντουλάπα μου ένα βελούδινο, σκούρο βυσσινί σακάκι, κλασικής γραμμής, ελαφρώς μεσάτο. Είναι το μοναδικό κομμάτι από τα ρούχα μου που μετράει σχεδόν τριάντα χρόνια ζωής, το έχω από τα 15 μου... Δεν ήταν ποτέ το αγαπημένο μου, ούτε το φόρεσα πολύ. Λίγο τότε, στα μέσα της δεκαετίας του '90... 

Γιατί το κράτησες, θα μου πείτε... Είχα ξεχάσει την ύπαρξή του για πολλά χρόνια. Το είχε κρατήσει η μητέρα μου στα ρούχα που "δεν πετάμε, ούτε χαρίζουμε" και μου το έδωσε πριν κανα-δυο χρόνια. Στην αρχή αντέδρασα, δεν μου πολυαρέσουν τα σακάκια είπα, ειδικά αν δεν είναι κάπως μακριά και φαρδιά, τι να το κάνω και το βελούδο, επισημότητες χωρίς λόγο.

Τελικά την παραδέχτηκα τη μανούλα. Λίγες δοκιμές για να το συνδυάσω με τα υπόλοιπα ρούχα μου και λίγο ψάξιμο στο άγιο Ίντερνετ με έπεισαν ότι το σακάκι είναι πολύ cool. Και, όχι, καθόλου δεν μοιάζω με "καθηγήτρια" ή "υπάλληλο", όπως ήθελα να αποφύγω, γιατί απλώς δεν το φοράω με φούστες (όχι ότι θα πείραζε), ούτε με "επίσημα" ρούχα.

Οι αγαπημένοι μου συνδυασμοί είναι σαν αυτούς που ψάρεψα από το Pinterest, δηλαδή:

με τζιν πουκάμισο και μαύρο παντελόνι 

(όχι δερμάτινο, αν και με το δερμάτινο δείχνει μούρλια)

με λευκό πουκάμισο και υφασμάτινο σκούρο γκρι παντελόνι

με λεπτό top και denim παντελόνι (όχι όμως και sneakers, 

ένα στιλ που λατρεύω αλλά προσωπικά δεν μου ταιριάζει. Νομίζω.)

με total black στα υπόλοιπα κομμάτια

Τι λέτε; Εσείς έχετε κάποιο ρούχο που ανασύρατε από την ντουλάπα σας ύστερα από πολλά χρόνια;

Σας φιλώ, 

t.